Boş ver diyordu uykumda ölüler, Boş ver kardeşim dünya işlerine, Değer mi sevincine, kederine; Hatırladıkça güldüğümüz şeyler. Duymak istemez misin daha derin Gül bahçesinde bülbül sesini; Ebedî kılmak vuslat, gecesini; Saymak saçlarını tel tel o yârin. Gel diyordu uykumda ölüler Ne hayâl ettinse kavuşmak mümkün. Suyun, ateşin ötesinde sütün Bir şey var ki, hayattan daha güzel!